Hepimiz Hrant'ız hepimiz ERMENİYİZ...

Değerli Etyen Mahçupyan,




Sizinle tanışmıyoruz, ama ben, sizin topluma, siyasete ilişkin derinlikli yazılarınıza; değişik kimlikler, değişik kostümler ve maskeler altında, insanın, kendi yüzünü, kendi içini görmesini kolaylaştıran ince, hatta çok defa şairce yaratıcı, şairce coşkulu analizlerinize çok şey borçlu olduğunu düşünen okurlarınızdan biriyim.



İlişikte, dostunuz Hrant Dink için taziye dileklerimin ve derin acınızı paylaşma isteğimin bir ifadesi olarak, o aziz insan için yazılmış ve onun değerli eşi Rakel Hanımefendi'ye ithaf edilmiş, "Hepimiz Hrant'ız" başlıklı bir şiir bulacaksınız.



Bu şiiri, açıkça ifade etmem gerekirse, hem aynı toprağı, aynı dünyayı ve dolayısıyla pek çok bakımdan aynı insanlık durumunu paylaşan bir birey olarak, hem de, İsa'yı da, Musa'yı da, Muhammed'i de (hepsine selâm olsun) aynı gökçe öğretinin, yani güç ve tahakküm karşısında insan onurunu ayakta tutmaya çağıran, bu ülküye destek veren tek bir öğretinin habercileri, kardeş öncüleri olarak gören bağımsız Müslüman kimliğinin Hrant Dink cinayetine bakışını ve bu saldırıyı duygu planında kendi üzerine alınma biçimini yansıtması bakımından, Hrant Dink'in dostlarına ulaştırmayı bir borç olarak telakki ettim.



Şiiri, eğer sizin için de anlamlı olacaksa, Hrant Dink'in yakınlarına, dostlarına ve ona reva görülen bu kahpece saldırıyı kendi üzerine alındığını düşündüğünüz acılı insanlara iletmenizin ve yine eğer anlamlı olacağını düşünürseniz, onun Agos gazetesinde yayımını sağlamanızın benim için büyük onur olacağını bilmenizi isterim.



Saygılarımla. / 28 Ocak 2007



'Hepimiz Hrant'ız'



Sevgili eşine yazdığı o, yürekleri dağlayan mektubuyla bu şiire esin veren Rakel Dink Hanımefendi'ye...



seni tanımıyordum, Hrant,

yeterince tanımıyordum, evet,fakat gördükten sonra o gün

küskün bir çocuk gibi orada, kaldırımda,

yüzükoyun uzanmış, öyle büyük, destansı,

öylesine tıpatıp kendine, özgürlüğe,

hak edilmiş onura benzeyen bir erinçle

uyurkenki resmini,



hani, yalnız kendine değil, hayır,

ölecekse, ölümü, iyi, güzel ve doğru

şeyler uğruna olsun isteyecek herkese,

her ölümlüye benzeyen güzellikte...

ve kuşkusuz, en çok da, mahallenin

zorbalarıyla baş edemediği için

hırsından gizli gizli ağlayan,

kendi yüreğini kemiren,

gün günden budandığını, yontulduğunu

ve lokma lokma yutulduğunu hisseden

mahallenin sessiz yetimlerine

güç veren dirilikte

uyurkenki resmini

gördükten sonra o gün,



artık diyorum ki, kendime:

vursalardı beni de, Hrant gibi,ben şahsen, zaptiyenin

örtbas muşambasıyla değil, hayır,

Agos gazetesiyle

örtsünler isterdim cesedimi;



Agos gazetesiyle örtsünler, ne fark eder,

yalnızca, senin gibi, perçemim, potinlerim,

bir de -biraz iş çıksın diye

yoksul şairciklere, çömez muhabirlere-

benim de potinlerimdeki

iki romanesk delik

görünecek biçimde...



ki, böylece, resmin geri kalan kısmını

güvercinler doldursun!

senin o, İsa Peygamber'inkini andıran

yakışıklı alnını

kanatıncaya kadar duvara vura vura

sonunda kalbimizde açmayı başardığın

mucizevi gedikten

gökyüzüne saçılan güvercinler...



hani şu, sen susunca, senin şu koskocaman,

Tann'nın eliyle okşanmışçasına sıcak

olduğu anlaşılan yüreğinin sesini,

'sessizliğin sesi'ni, sonsuzluğun sesini

açıkça işitilir kılan,

daha gür, daha beyaz,

daha cesur kanat vuruşlarıyla

gökleri çatırdatan

'tedirgin güvercinler'...

seni tanımıyordum,

fazlaca tanımıyordum, fakat

vursalardı beni de, Hrant Dink, senin gibi,

her şeyi göze alıp, cenaze namazımı

Tanrı'nın 'Meryem Ana' evinde

o evin avlusunda

kılsınlar isterdim, 'bizimkiler'!



kılsınlar, ne fark eder?

kılsınlar ki, böylece, Tanrı'yı bir mülk gibi

çitlerle çevirmeye kalkışan ferisiler

bütün mülklerin, mabetlerin

O'na ait olduğunu bilsinler!



seni tanımıyordum evet, tanımıyordum, fakat

seni, öyle haksız, öyle mızıkçılıkla

oyundan çıkarılmış bir çocuk

gibi gördükten sonra, dostum,

büyük kalkış gününde

aynı oyuna çağınlan iki kafadar gibi

kalkıp da koşabilmek için

sana komşu mezardan,

belki daha cesur, daha kanatlı şeyler,

delice mizansenler hayal etmeli

ve diyebilmeliyim ki,



vursalardı beni de, senin gibi, Hrant Dink,

bu yaşlı şakağımdan,

benim de, o güvey uykusunun tadından,

o gençlik, güzellik uykusunun tadından

adını, kimliğini unutan cesedimi

bir 'karambol' eseri

Balıklı Mezarlığı'na defnetsinler isterdim;

üstümü de, meselâ, lavtacı Nazaret'in,

Hamparsum'un, Nikolaki Ağa'nın

iyi cins bir vatan toprağı gibi demli

ve bir rast semai gibi ağır, kederli

'Ermeni' toprağıyla örtsünler!

evet, evet örtsünler, ne fark eder?



örtsünler ki, böylece, efeliğin şanını,

kanın ve kanla karılmış gücün

verdiği sarhoşluğu burada

kurtlara, çakallara, şahinlere bırakıp

büyük göç katarına katılmasını bilen,

yani senin gibi, Hrant Dink,

şakaklarında ve potinlerinde delik,

ama boyunlarında ne haç, ne ay yıldız,

ne süleymanın mührü,

simurgunu arayan bütün kanatlıların,

bütün 'tedirgin' sakaların,

bülbüllerin, çayırkuşlarının

ve güvercinlerin

orada, 'eskilerin' sözüyle,

'sınıfsız ve devletsiz',

çitsiz, çepersiz, çetesiz

çayırlarında, ebediyetin,

kendi soylarına soplarına boş verip,

sabah akşam yalnızca

Tanrının adını, yalnızca O'nunkini

yücelttiklerini

öğrensin zeolotlar!



ve simurgun gökçe diriliğini,

gökçe doğurganlığını,

ölülere yaşama, taşlara kanatlanma

şevkini veren bir neşide olarak

eklediklerini

sabah akşam ötüşlerine...



Cahit Koytak